Tokyo - Nagasaki

Tokyo, I’m on my way

And in my new Toyota it’s not so far away

Tokyo, I’m on my way

And in my new Toyota it’s not so far away

In Tokyo they don’t have stereo, they play all their top hits in kimono

Dus wij in onze Toyota (Boeing 747) naar Japan om te kijken of Gruppo Sportivo een beetje gelijk heeft. Inderdaad redelijk wat kimono’s. En ook heeeeeel veel meer.

Verbazingwekkend is de alom aanwezige technologie die het leven van alle dag toch nog net even wat aangenamer weet te maken. Zoals:

- De sonic WC met billensproeier, verwarmde toiletbril en automatische doorspoelfunctie

- De pratende frisdrankautomaat met elektronisch oog om volwassen te herkennen (ook hier mogen kinderen geen alcohol kopen)

- Pratende liften, die vermelden waar je bent en je een prettige dag wensen

Heel zen zijn:

- Het looptempo van de gemiddelde Japanner is ongeveer dat van een kleuter in Nederland. Lekker sjokken

- De hang naar comfort van de Japanner. Er is altijd wel een lift, roltrap, trammetje, kabelbaan, bus etc. beschikbaar om je door te laten vervoeren

- De angst voor zonneschijn of regen van de Japanner. Hierdoor is er altijd een plekje in de schaduw of onder de paraplu beschikbaar

Heel relaxed allemaal wanneer je zwanger bent

Verwarrend zijn:

- Het afval recyclesysteem met de categorieën burnable en unburnable rubbisch. Nog niet gesproken over de subcategorieën

- Cameraploegen van de locale TV die je willen interviewen en dan hele moeilijke vragen gaan stellen zoals: welke elementen van het servies dat gebruikt wordt bij de thee ceremonie vind je het mooist en waarom?

- Musea die van buiten heel wat lijken maar waarvan de museumshop toch echt het meest interessant is

- De gokhallen met alleen maar ontzend veel lawaaierige Japanse fruitmachines vol rokende en gokverslaafde bejaarden. Uiteraard voorzien van bijbehorende winkel voor het nodige eten en drinken en een doucheruimte om je op te frissen

- Het gebruik van Japanse groene thee. Ze maken er ook cake, ijs, snoepjes etc. etc. van. Groen verdacht eten mijden dus

Grappig zijn :

- Tommie als nationale attractie voor schoolkids om mee op de foto te gaan

- De verwelkoming tegelijk door het voltallige personeel wanneer je restaurant binnenstapt

- De stempels die ze overal hebben en waarmee je hele boeken vol kunt sparen

Ten strengste verboden zijn:

- Een tram uitstappen door de deur waarop aangegeven staat dat het de Entrance is

- Een bananenschil weggooien in een eindelijk gevonden prullenbak die 3 meter voorbij de entree staat terwijl je nog geen entreekaartje hebt gekocht

- Bellen in de metro, kauwgom kauwen op straat of eten in het openbaar buiten de aangeven relax/picknick areas

- Het nooooooooit, maar dan ook echt nooit (ook al is er op de hele weg vanuit beide richtingen voor ruim meer dan 500 meter geen enkele verkeerdeelnemer te bekennen, ja zelfs dan niet) oversteken wanneer het stoplicht op rood staat. Nee, ook niet wanneer jij als enige staat te wachten. Ook dan niet!!!

Goed zijn:

- Het hoge kwaliteitsniveau van het eten. Hmmm jammie…..

- Altijd een internetaansluiting op je hotelkamer

- Maar soms ook wel een beetje “to much” is de onuitputtelijke hoeveelheid aan winkels, warenhuizen met minstens 8 verdiepingen, souvenirwinkels, een soort ‘cakewinkels’ met hele dure cakerollen (uiteraard ook in groene thee variant), waar iedere Japanner blijkbaar voor gaat, nog meer winkels……..en oooh winkelcentrum nr. 23 met 6 etages in een zijstraatje dat je nog niet was opgevallen.

Tot nu toe vooral gedaan:

- Tempels en tuinen bezocht (lekker meeslenteren met de rest van de Japanners)

- Tommie: van alles een foto maken ook al is het echt, echt, nee echt niet interessant (Japanners terugpesten)

- Tommie: iedere avond naar de onsen (Japans badhuis)

- Mariel: slapen. Overal waar het maar even kan

- Comfortabel reizen met de supersnelle Shinkansentrein

- Eten

Greetz en tot snel, Mariel & Tom

Welkom op ons reislog van Japan